| تبليغات | X |
|
منو ببخش!
سه شنبه پنجم دی 1385 16:16
مست بودم در قمار بچه بازی نگو ؟؟ نگو که عشق تو بود شرط این بازی! من تو را به هیچ چیز عوض نکردم و نمیکنم! من تورا میپرستم! جملگی بسی پست بودم! بر میگردم به انچه از قبل بوووووودم! پیشی ملوسه----منو ببخش!
دوچشم !!
یکشنبه چهاردهم آبان 1385 17:22
دو چشم.... روشن در دل شب بر سر دیوار همسایه غروری بر گلو برده نزولی بر تن گربه دو دستش طاق دل کرده که وزنش را به پا برده که تابی بر دمش برده که طاقت در دلش مرده همی وحشت که او رفته دلش در پیش او مانده بر قبای روشن یارش دلی چون سیم زر مانده که هوشش را نسیم برده که موجش را نسیم رانده آخر شهنامه اش نزدیک به پاییزش کمی مانده پیشی ملوسه-------دوچشم
قطعه ی گم شده ی من!!
دوشنبه هفدهم مهر 1385 20:27
وقتی مشکلات اونقدر میشد که تو کولم جا نمیشد وقتی صدای تیک تیک لحظه ها کند میشد گاهی نمیگذشت یا اگه میگذشت صدای تیک تیک با ناله های من هم آوا بود همیشه فکر میکردم هیچی ندارم... تا اینکه دیدم من اونایی رو دارم که فقط تو میخوای فقط تو خریداری تو گوشه های عمیقی میخواستی که قطعه ی گمشدت باید برات محیا میکرد منم فکر میکردم با این گوشه ها تا اخر عمر گوشه نشینم! تا به هم رسیدیم و دیدیم میتونیم گوشه های هم دیگر رو درک کنیم دوبام و یک هوا دوتا سر به هوا جوجوخانم نوک حنا آقا پیشی بی حیا چوچو----قطعه ی گم شده ی من
به فصل رسیدم!!
یکشنبه دوم مهر 1385 23:4
دل من یک فصل داشت که در آن می ماند... می دانست بهاریست بر دیوار همسایه دیده بود حسودی نکرده بود میدانست خزانی هست جا نزده بود خود را اماده کرده بود صیف و شتا را میشناخت اما حس نکرده بود فصل من... یک فصل بود : فصل بی فصلی بین زمستان و بهارمتروک نه کسی او را میشناخت نه او کسی را.... آشنای درد بود اما چرا دروغ درد نکشیده بود تا درد تورا شناخت بلد بود دل بسوزاند دل سوزاند و بازهم چرا دروغ دل داد.....!! و نقطه ی شروع درد بود لیک همه درد مرا تسکین داد من به فصل رسیدم! به فصل تو...... آخر خزانم فقظ و فقظ یک جوجه داشتم! اول بهارم یک چیز میخواستم و آن دیدن روئیدنت صیف را با باغ میوه ات و شتا را با جامه ی حریرت طی کردم و تقویم شدم روز به روز عاشقتر...... به فصل رسیدم--------پیشی ملوسه
اولین نامه ی جوجو !!
دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385 17:13
امروز برای من روز مقدسیه
امروز خدای بزرگ...فرشته ی کوچکی رو از آسمون
فرستاد و اونو سر راه من قرار داد
یک فرشته ی فوق العاده دوست داشتنی و یک موجود پاک
و بی آلایش با قلبی سرشار از مهر و عطوفت...
این ارمغان آسمونها که سراپا نور و روشنائیه
با تابش نور خودش باعث شد که من برای همیشه
از تنهایی و عزلت رهایی پیدا کنم
زیبایی های دنیارو ببینم و با خوشبختی و سعادت
در هم آمیزم من تمام زندگی خودم رو مدیون این هدیه
آسمونی هستم...... ر: جوجو پرطلایی
و خداوند عشق را آفرید!!
چهارشنبه بیست و دوم شهریور 1385 21:43
همچو راز افرینش راز عشق نا گفتنی بود هر چه بود و هر چه کردیم عاقبت ، حس کردنی بود طعمه و صیاد بهانه…. هر چه دیدیم رفتنی بود جز: همان یک جای خالی… هر چیز و هرچیز رفتنی بود گویند که در کمند زلفش قطعه ای جا مانده انگار…. قطعه ای از یک غزل بود شاعرش ، دل داده بی باک چشم گربه خیس وتر بود… اشک شوق و اشک شادی اشک عشق و اشک ساقی اشک گربه در شب تو همچو ماه شعر من بود غرق رحمت….بی کم و کاست… صحبت از حمد و سپاس است لیکن…. از دلم طوفان درو کن این موج ها بر ساحل تو تنها و تنها قطعه ای از یک غزل بود…! قطعه ای از یک غزل-----پیشی ملوسه |
درباره وبلاگمون  سلام ... ما یعنی پیشی ملوسه و جوجو پر طلایی تصمیم گرفتیم این وبلاگو درست کنیم تا بگیم که جوجوها هم می تونن با پیشی ها دوست باشن ..... من جوجو پر طلا که خیلی عاشق پیشی ملوسم هستم....
مهمونامون
چند تا مهمون داریم: مهمونای قبلیمون:
طراح قالبمونه |
